نوشتن برای تو

ساعت هاست که منتظرت هستم..

اما گویی تو در خواب شیرینی گرفتار آمده ای

غافل از حال پریشان مایی..

چقدر دلم میخواهدخواب را از چشمانت بگیرم

و خودم را در قالب چشمانت بگنجانم..

اگر این دل بی طاقتم آرام نگیرد چه؟

اگر این لیلای تو مجنون ترت شود چه؟

آه! چه میگویم؟! مگر جنون بیش از این هم، میشود؟!

از اون روز تا حالا
بارون که میباره
توی برخورد هر قطره ش با زمین
پژواک اسم تو رو میشنوم
و کاش میشد دونه به دونه ی این قطره ها رو
بغل کرد و بوسید!

نمیدونم چه معنی داره این اتفاقات

یه زمانی در کشمکش اتفاقاتی که وقوعش هم شیرین بود هم تلخ

چندین ماه گذشت. اوضاع آروم. منم فراموش کرده بودمش. تا اینکه یه نفر یه روزی به یادم آورد و مجبورم کرد اعتراف کنم و بعدش کلی بارمون کرد و گذاشت رفت!

و حالا امشب کسی رازش رو با من به اشتراک گذاشت که تقریبا” همچین تجربه ای داشته! و ازم راهنمایی میخواست و کردم!!

عجیب بود.. مکررا” یاد آوری این وقایع معنای خاص داره که همونیه که میگم من منظور ماه را نفهمیدم!

یعنی هر آنچه که مریم’ز دل، نوشت!

یه چند تاش رو مینویسم. میخوام آرشیو بشه.

*

یاد باد زمانی که سرت روی شانه هایم سبک میشد و آشفتگی دلت، مهمانِ باد.

*

ماه ها انتظار درس ها به من آموخت

خودش نه! ماوقع آینده اش!

*

آره! من واقعا” خنده م میگیره!
خنده م از روی دلخوشیه!
دلخوشیم از حضور توست!

*

از یاد دلمان رفته بود این فاصله..
و چه روزهای خوب و شبهای دلنشینی بود این بی خبری.
اما باز، فاصله حتی صدایم را به تو نمیرساند!!

اینا رو نوشتم که این بخش رو اکتیو کنم!

دله دیگه! هر چرتی میگه! هر چرتی هم توی زمان خودش، از طلا با ارزش تره!

پارسال لااقل 13 به در افتاده بود شنبه و من هم تعطیل بودم. اما امسال سه شنبه بود و وسط هفته و تعطیلیمون کجا بود و سر کلاس بودیم و این حرفا! حالا اینا کلا یعنی ضدحال. چرا؟ چون توی پارک ممزر سعید شایسته و نوش آفرین و ستار و قیصر و توفان و چندی دیگر برنامه داشتن و توی پارک زعبیل لیلا فروهر و کامران و هومن و بقیه ی بر و بچ! و من نشستم سر کلاس تا غیبت نخورم! ( آخه یه leave هم داشتم اول ترم برای 10 روز که دیگه نمیتونستم غیبت کنم!) خلاصه حالی از دماغ مبارک به بیرون زد تماشایی!

خدا بخواد 3-4 سال دیگه که درسمون تموم شد (لول) … < تا دکترا و اینا رو میگم.. وگرنه لیسانس که تمومه { If God Willing} > دیگه مام میریم دنبال سبزه گره زدن! ( بزک نمیر بهار میاد یعنی همین)

پایان نامه:

الکی الکی 15 روز از سال 87 گذشت و ما هنوز در خوابیم!

20 ساله

ساکن امارات متحده ی عربی

دانشجوی سال آخر مدیریت بازرگانی(Business Administration)

از سال 81 توی پرشین بلاگ مینویسم. اما چون اونجا رو کسانی میخونن که دوست ندارم، برای همین به یه جای بی نام و نشان کوچ کردم! یعنی اینجا حرفهای مگو ی منه! اونجا حرفای بگو! و معمولا” هم حرفهای مگوی آدم بیشتر از بگو هاست!!

فعلا”